विछोड, पीडा र आशाका मन छुने नेपाली गजल, सायरी - अनमोल बिष्ट

(A Ghazal in the Shades of Loss, Pain, and Hope)

---

विछोड

सबथोक छुट्टिएर मन खाली भयो,

सपनाको शहर पनि उजाड भयो।

साथी, समयले किन खेल्यो यस्तो?

आफ्नै जिन्दगी पराई जस्तो भयो।

आकाशले हराएको जूनझैं लाग्छ,

मनमा कहिले बाँकी उज्यालो भयो?

हात छुटेपछि कसले बाँध्ने सहारा?

दुःखको भारी अब मेरो नाम भयो।

सबथोक छुट्टिएर मन खाली भयो,

सपना संगै जिन्दगी उजाड भयो।

उज्यालोको आशा

आउँछ पक्कै घरमा उज्यालो आउँछ,

पर्खिनुस् आमा हाम्रो नि पालो आउँछ।

गरिबीको छायाले ढाकेको जिन्दगी,

त्यही रात पनि उज्यालोमा पालो आउँछ।

सपना सजाएका छन्, ती पूरा हुन्छन्,

दुखले पनि एकदिन आरामको सालो आउँछ।

तपाईंको मुस्कानकै निम्ति म बाँच्दैछु,

तपाईंको सपना लिएर उजालो आउँछ।

आउँछ पक्कै घरमा उज्यालो आउँछ,

पर्खिनुस् आमा हाम्रो नि पालो आउँछ।

---

गुमाउनुको पीडा

गुमायौं जुनले सजाएको आकाश यहाँ,

सधैंभरि छायो अँध्यारो विश्वास यहाँ।

माया जति दिए पनि रह्यो अधुरो,

अन्त्यमा बाँकी रह्यो पीडाको साँस यहाँ।

हराएको सबै कुरा फर्किएन कहिल्यै,

जीवनमा खै अब केको सहास यहाँ?

गुमाउनुको पीडाले भत्कायो हृदय,

टुक्राटुक्रा बन्छ हर सपना नि खास यहाँ।

गुमायौं जुनले सजाएको आकाश यहाँ,

जिन्दगीभरि सँगै बाँडियो निराश यहाँ।

---

आशा र सपना

टुटेका सपनाले फेरि आकार पाउँछन्,

बिरानो जिन्दगीमा एकदिन बहार आउँछन्।

अँध्यारो रातले कहाँ रोक्छ उज्यालो?

आशाका किरनले फेरि बिहानी ल्याउँछन्।

थाके पनि पाइला, सपना झर्नु छैन,

हावासँगै हुर्किएर लक्ष्यमा पुगाउँछन्।

आँसु र दुखले बाँच्ने कला सिकाए,

पीडाभित्रै पनि खुशीका संसार पाउँछन्।

टुटेका सपनाले फेरि आकार पाउँछन्,

हार्नुपर्छ भन्थे, तर जित्ने अवसर आउँछन्।

---